Aughnanure Castle (Caisleán Achadh na nlubhar) - to niezbyt duży zamek położony w pobliżu wybrzeża Lough Corrib, niedaleko od miasta Galway (Irlandia). Jest on o tyle ciekawy, że stanowi przykład świetnie zachowanej typowej irlandzkiej wieży mieszkalnej. Zbudowany został około roku 1500 przez ród O’Flaherty, oczywiście nic nam to nie mówi ale tak brzmią irlandzkie nazwiska więc podaję. Cała budowla położona jest dość malowniczo na skalistej wysepce, na uwagę zasługują dość nietypowe podwójne mury obwodowe.
Tego typu budowli spotkamy w Irlandii wiele, niemal co krok, najczęściej opuszczonych i porośniętych bluszczem. Na ostatnim zdjęciu Lemaneagh Castle z 1480r. Kiedyś należał do niejakiej Máire Rua McMahon (Maria Rudowłosa), która nigdy nie ruszała się poza próg Lemaneagh i pewnie dlatego opuściło ją dwóch mężów. Dwa przedostatnie zdjęcia, to już nie wiem gdzie to było, po prostu gdzieś po drodze… Typowy akcent w irlandzkim krajobrazie.

Galway, po irlandzku Gaillimh (co znaczy”kamienny”), to liczące ok. 75 tys. mieszkańców miasto w zachodniej Irlandii. Miejsce gdzie zawinął kiedyś Krzysztof Columb. Brama Gaeltacht – obszaru gdzie czynnie używa się jeszcze języka irlandzkiego (gaelickiego). Używanie własnego języka narodowego wcale w tym kraju oczywiste nie jest. Dość powiedzieć, że wg ostatniego spisu powszechnego drugim powszechnie używanym językiem jest… polski, irlandzki na trzecim miejscu.

Galway to najszybciej rozwijające się miasto w Republice, miasto kultywujące język, muzykę, pieśni i tańce irlandzkie. I właśnie od tego zacząłem swoją przygodę z Irlandią. Brat zaprosił mnie na dość ekskluzywny występ Trad on the Prom w Sallthill Hotel, znakomici artyści wywodzący się z Riverdance, wielokrotni mistrzowie świata w tańcu irlandzkim. Wrażenia niezapomniane, szkoda, że nie wolno było fotografować. Malutka próbka tu.

Nie będę opisywał historii i zabytków, bo to łatwo znaleźć. Co mogę polecić od siebie w Galway oprócz tego co mówią przewodniki i internet jeśli przeczyta ktoś kto tam się wybiera? Pub King’s Head, restaurację Ard Bia (ardbia.com) przy Spanish Arch gdzie jedzenie skomponowane jest znakomicie a desery to poezja… Nazw tych zjedzonych przeze mnie nie pamiętam, ale jeden był z musem z kwiatów pomarańczy a drugi jeszcze bardziej wyborny z rabarbarem. Z kolei ucztę dla oczu i ducha zapewni duża księgarnia i antykwariat Kenny’s bookshop, gdzie można do woli myszkować po półkach z książkami w wyjątkowej atmosferze i klimacie. Kupiłem album z pięknymi zdjęciami zachodniej Irlandii, jak się wkrótce okazało w wielu miejscach miałem niedługo szczęście być.
Pogoda? Zmieniała się z sekundy na sekundę, deszcz, słońce albo słońce i deszcz jednocześnie. Taka mieszanka sprzyja kontrastowym zdjęciom i nasyconym barwom.
Galway to początek  mojej kilkudniowej intensywnej podróży po Irlandii, dalszy ciąg fotorelacji w następnych odcinkach.

Fotograf na ślub – tak to ja. Wiele różnych rzeczy fotografowałem, czas na coś bardziej odpowiedzialnego, coś do czego długo się przygotowywałem. Mam więc przyjemność zaprosić  na moją nową stronę www.bystrekfoto.pl ze zdjęciami ślubnymi, portretowymi, dziecięcymi. Dla urozmaicenia także wybór pejzaży. W skład strony wchodzi także blog, gdzie w pierwszym wpisie kilka słów wprowadzenia. Zdjęcia ślubne, które można tam zobaczyć wykonywałem w Dębicy i Tarnowie. Serdecznie zapraszam.  Blog na którym teraz się znajdujemy oczywiście nadal będzie funkcjonował.

Muzeum Powstania Warszawskiego długo nie mogło powstać. Pamiętam jak wykpiwano z wyjątkową zjadliwością (zwłaszcza pewna popularna gazeta) pomysł i jego chyba największego orędownika. Dziś Każdy kto tam się uda zostaje pod jego ogromnym wrażeniem. Historia jest tam nie tylko pokazywana, ona się niemalże dzieje na naszych oczach. Ekspozycja na wskroś multimedialna. Tego muzeum się nie zwiedza, tam się uczestniczy w historii. Poruszając się po obiekcie zbieramy ulotki z opisami a ze ściennych kalendarzy wyrywamy kartki na każdy dzień Powstania z opisem jego przebiegu. Przewodnicy, opowiadając nie narzucają poglądów i wniosków, pozostawiają to samym zwiedzającym.

Jednego trochę żałuję, że fotografowałem. Dużo przez to straciłem. Ale mam zamiar tam kiedyś wrócić i nadrobić ‘braki”. Zresztą prawie każdy chce tam wracać. Muzeum świetnie się przygotowało na dzieci, mój siedmiolatek był naprawdę żywo zainteresowany Powstaniem choć to wydawałoby się nie są „modne” dziś tematy. Wychodząc warto wstąpić do małego sklepiku – wybór ciekawych wydawnictw jest duży, syn jeszcze w drodze powrotnej przeczytał kawał książki stosownej do jego wieku.
Warunki do fotografowanie trudne. Ratuje tylko jasny obiektyw i niezła matryca. Publikując zdjęcia wydawać by się mogło, że przed przyszłymi zwiedzającymi odzieram Muzeum z pewnej tajemnicy. Nic podobnego, to tylko niewielka zachęta, mnóstwo interesujących rzeczy nie jest tu pokazanych i nawet o nich nie próbuję pisać.

Kiedy tam będziesz nie zapomnij przed wejściem patrzyć pod nogi (nie każdy zauważa!), co zobaczysz tego tu nie zdradzę a zapewniam, że przeżyjesz duże zaskoczenie i niezwykłe wzruszenie. W całym Muzeum zresztą nie jedno.

Centrum Nauki Kopernik w Warszawie – coś dla ciekawych świata. Można zobaczyć jak ten świat działa. Mało tego, można wszystkiego dotknąć i doświadczyć jak funkcjonuje. Wspaniała zabawa nie tylko dla dzieci ale także dla dorosłych. Należy zarezerwować sobie dużo czasu. Warto kupić bilet na seans teatralny. Tak, dobrze napisałem, jest to teatr robotyczny. W role bohaterów Lema wcielają się roboty. Niestety tam nie wolno było fotografować. My mieliśmy niewiele czasu a za synem nie nadążałem biegać więc niewiele jak na taka ilość atrakcji.

Rukwiel nadmorska (Cakile martima) to roślina nadmorska wydmowa, przy czym skupia się zazwyczaj u ich podnóża. Łodygi okrągłe, rozgałęzione dorastają do 30 cm. Kwiaty koloru od lila poprzez różowy aż do białego. Zwracają na siebie uwagę ładnym zapachem.

Skąd o tej porze roku florystyczny temat? Wspominając letnie wakacje przypomniałem sobie o tej kępie uroczych kwiatów. Tak mnie zauroczyła, że postanowiłem sfotografować ją w ładnym świetle. Wyruszyłem więc jeszcze przed świtem na długi spacer po bałtyckiej plaży, zaczekałem cierpliwie na świetlny teatr słońca. Chwile te były krótkie, zaledwie kilka minut. Natura niedługo pozwoliła się fotografować tego ranka, ciepłe słonce szybko przysłoniły siwe chmury. Proponuję więc teraz w mroźne i chmurne dni kilka ciepłych promyków.

Klub bilardowy i kręgielnia- kiedy w plenerze (żeby nie mówić po naszemu na polu) szaro, brzydko, ciemno i zimno to całkiem fajne miejsce na sesję zdjęciową z modelką. Zwłaszcza jeśli serwują tam świetną cafe latte. Oczywiście nie trzeba być zawodowym modelem, żeby sprawić sobie sesję. Modelem jest tak naprawdę każdy, kto pozuje fotografowi do zdjęć. Myślę, że to świetna zabawa i że fajnie mieć dla siebie małe portfolio z własną osobą. Wykorzystam więc ten wpis do zaoferowania swoich własnych usług fotograficznych. Kontakt w zakładce „o mnie”. Wkrótce zdjęcia z sesji plenerowej tej samej sympatycznej młodej dziewczyny.
Dziękuję właścicielom Club Planeta w Dębicy za udostępnienie lokalu do sesji.

Dzieci, lato, fotografia – jak i rok temu tak i teraz dopiero zimą robię porządki w przepastnych dyskach komputera. Oto trochę zdjęć moich własnych pociech. Zdjęcia wykonane w skansenie w Kolbuszowej oraz w ogrodzie u babci (okolice Dębicy) a ostatnie, dopiero teraz odnalezione, z wiosennego spaceru w Łańcucie. Oczywiście chętnie sfotografuję także i Twoje dzieci, polecam rodzinne sesje plenerowe. Myślę, że naprawdę warto zatrzymać swoje dziecko na zdjęciach trochę innych niż z „małpki” albo komórki, tym bardziej, że mały człowiek zmienia się bardzo szybko a piękne chwile zostają w ulotnej pamięci i na fotografii. Kosztów też nie ma co się bać, większy pożytek będzie z takiej sesji niż z wycieczki do popularnego niezdrowego fast fooda. Kontakt w zakładce „o mnie”.

Bardejov a w naszym języku Bardiów to niezwykle sympatyczne miasteczko położone w słowackiej krainie Szarysz niedaleko naszej południowej granicy. Zachowało się w nim naprawdę wiele autentycznych wartych uwagi pamiątek z przeszłości. Najlepiej zachowane na Słowacji średniowieczne mury obronne z barbakanem, bramami i basztami, kolorowe gotyckie (z domieszką renesansu) kamieniczki w rynku, najstarszy na Słowacji renesansowy ratusz (1505-1509) mający jeszcze wiele cech gotyckich, który przetrwał do dziś w niezmienionej formie, zabytki kultury żydowskiej. Wielu turystów pomija kolekcję ikon w tut. muzeum, na mnie zrobiły duże wrażenie nie tylko swym pięknem ale i rozmiarami, wiele z nich ma już ponad 500 lat. Najcenniejszym zabytkiem miasta jest jednak kościół św. Idziego (sv. Egidia) z XIV w. Kościół w formie trzynawowej bazyliki. Wysokość nawy głównej i jej sieciowe sklepienie robią wrażenie. Jednak to co zaskakuje najbardziej to 11 (!) gotyckich ołtarzy skrzydłowych. Ołtarz główny niestety został zniszczony w 1539 r przez protestantów. Podjęto także na szczęście nigdy niezrealizowaną uchwałę o zniszczeniu wszystkich pozostałych.

Bardiów z racji niewielkiej odległości i jego wartości odwiedzałem niegdyś często. Tym razem był to tylko krótki przystanek w drodze powrotnej z wakacji. Postanowiłem, że wstąpię sobie z synem na niedzielną mszę św. i przy okazji nacieszę swoje oczy gotykiem a uszy głosem dobrych organów. Po mszy skorzystałem z chwilowego zamieszania i kilka zdjęć zrobiłem. Nie są to oczywiście zdjęcia na jakie sztuka sakralna zasługuje ale cóż, jak we wszystkich kościołach Słowacji tak i tu fotografować nie wolno. Po kilku minutach zostałem zapytany czy mam pozwolenie, więc przeprosiłem i wyszedłem. Wstęp do kościoła (poza nabożeństwami oczywiście) jest płatny. Warto także wyjść na wieżę, z której całe miasto jak i okolice widać jak na dłoni. W rynku kilka przytulnych lokalików, warto wstąpić przynajmniej na kawę po wiedeńsku. My z synem na śniadanie obżarliśmy się kilkoma dużymi porcjami pysznych lodów…
Ciekawostek w tym mieście czeka jeszcze wiele, z pewnością kiedyś wybiorę się na dłuższe fotografowanie. Dziś tylko kilka zdjęć, tak na zachętę.

Spišská Sobota – niegdyś jedno z bardziej znanych spiskich miast, dziś senne i spokojne. Wzmiankowane w XIII w., w latach 1412 – 1772 była w zastawie Polski. Później wróciła do Królestwa Węgier wchodząc w skład prowincji 16 spiskich miast. Obecnie administracyjnie jest częścią Popradu. Od 1950 r. jest miejskim rezerwatem zabytków. Warto zwiedzić kościół św. Jerzego z późnogotyckim ołtarzem z 1516r. z pracowni mistrza Pawła z Lewoczy.

Przebywając w Novej Lesnej pod słowackimi Tatrami późnym popołudniem postanowiłem podjechać kilka kilometrów do tego spokojnego i uroczego miejsca. Powróciły wspomnienia atmosfery sprzed ok. dziesięciu lat, kiedy wybrałem się tu pewnego niedzielnego poranka. Na rynek z otwartego okna kamienicy dobiegały dźwięki pianina, pamiętam też smak kawy po wiedeńsku. I to co lubię najbardziej, żadnych turystów i autentyzm. Dziś, choć Spisska Sobota powoli odżywa, nadal jest bardzo spokojnym miejscem, które nie wolno pominąć odwiedzając Poprad czy Tatry. Jeśli nadal nie masz przekonania czy warto to powiem jeszcze, że w 2008 r. Spiską Sobotę odwiedziła królowa Elżbieta II…